Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat het weer tijd is voor een update. Ik wist wel dat ik niet echt een type ben om een weblog bij te houden:) Ik zal beginnen waar ik geëindigd was...

De tweede dag van de oriëntatie was zoals de eerste. Gelukkig stond 's avonds de New York City Tour op het programma. We kregen allemaal een bruine zak mee met ons diner erin. Over het eten wil ik het nog niet hebben, ik denk dat ik daar een heel stuk aan gaan wijden:) New York City is echt geweldig! Ik had serieus niet verwacht dat ik zo enthousiast zou zijn over de stad. Ze hadden flinke regen voorspeld voor die avond, maar gelukkig bleef het droog. Bovenop de Top of the Rock, onze eerste stop, hadden we dan ook een prachtig uitzicht over de stad. Het hoogste uitzichtpunt ligt op 850 feet (260 m). De tweede stop was Times Square. Hier hadden we echt veel te weinig tijd. Het is wel super om te zien: alle lichtjes, billboards en de yellow cabs. Dan heb je echt het gevoel dat je in NYC bent. Times Square is ook de plek om souvenirs te kopen. Ik had dus maar meteen een 'I love NY-schotglaasje' gekocht heb (ik spaar namelijk schotglaasjes van plaatsen die ik bezocht heb. Ik hou eigenlijk niet van sparen; alleen euries dan :) ) De tourguide zei tegen ons dat we NIET met vreemden mochten praten, omdat dat gevaarlijk was. Dus toen een neger riep: ‘Hey', liep ik netjes door. Hoor ik nog net achter me: ‘Man, I like your style'. Haha, super grappig. Derde stop was Battery Park. Vanuit dit park kun je de Statue of Liberty zien. Lady Liberty staat op Liberty Island, dus je moet er met de boot naar toe. Het beeld schijnt echt super groot te zijn, maar wij zagen haar vanuit Manhattan, dus vanuit daar zag ze er iets kleiner uit. Van mij hadden we de stop niet hoeven te maken; het was koud en dan zie je zo'n zielig hoopje in de verte dat Lady Liberty blijkt te zijn. Laatste stop was Ground Zero. Elke Amerikaan die hierover verteld, krijgt zo'n trieste blik in z'n ogen en verteld dan waar hij/zij was die beruchte 9/11. Als je op de plek staat waar de twin towers gestaan hebben, dan is het moeilijk voor te stellen hoe hoog deze towers waren. Ze schijnen 2 x zo hoog geweest te zijn als de gebouwen die er nu nog omheen staan. Ik was serieus onder de indruk van het gat tussen al die gebouwen.

De derde dag van de oriëntatie was wederom niet bijzonder. Er werd wel verteld dat een aantal au pairs misschien een vlucht of trein eerder zouden hebben, omdat er een grote sneeuwstorm verwacht werd. Om 11.30 a.m. werd ik samen met mijn roomies uit de meeting geplukt, want we moesten NU vertrekken. We hadden de trein van 1.00 p.m. in plaats van4 uur later. De treinreis verliep vlot. En toen was het moment aangebroken: de ontmoeting met m'n hostmom. Tijdens de oriëntatie hadden we besproken hoe je hostparents begroet. ‘Hug and 1 kiss' blijkt het te zijn. Lauren leek gelukkig op de foto's die ik van haar had, maar voor de duidelijkheid zei ze nog: ‘Hi Esther, I'm Lauren'.

En dan Doylestown; het heeft ongeveer evenveel inwoners als Bunde, maar de oppervlakte is veel groter. Ze wonen erg centraal in Doyletown, dus ik kan de kids te voet van school halen en ook Doylestown centrum is goed te doen lopend. Als je b.v. naar de supermarkt gaat, moet je dit wel met de auto doen. Kortom, de auto blijft onmisbaar in de VS.

Over mijn hostfamily kan ik helaas weinig vertellen. Van de organisatie, Au Pair in America, mag ik geen informatie over mijn hostfamily en geen foto's van mijn hostfamilyop het internet plaatsen of via het internetnetwerk versturen. Dus geen weblogs, mail en skype. De ouderwetse brief en postduif zijn wel toegestaan.

Over mijn plekje mag ik gelukkig wel wat loslaten. Mijn cottage is fantastisch: 3 x zo groot als mijn kamer in Maastricht en dan doe ik de cottage misschien nog tekort. Ik heb een slaapkamer, badkamer (met bad), plek om tv en dvd's te kijken, een plek om te computeren, een keuken en een ‘porch'.

Dit weekend Doylestown verder verkennen...